Archiwum tagu: termin

Użycia terminu superweniencja

Użycia terminu superweniencja Termin supervenire użył G.W. Leibniz w tekście na temat relacji – relacje superweniują na wewnętrznych własnościach swoich członów. Pojęciem superwniencji posługiwali się na początku zeszłego stulecia brytyjscy moraliści, gdy twierdzili, że własności moralne, szczególnie słuszność lub niesłuszność działania, superweniują na własnościach pozamoralnych. Terminem superweniencja posługiwali się też brytyjscy teoretycy emergencji (G.H. Lewes, S. Alexander, C. Lloyd-Morgan, C.D. Broad). Lloyd-Morgan terminu superwenientny używał jako stylistycznego wariantu terminu emergentny. Brytyjscy emergentyści jako pierwsi nadali terminowi superwneniencji pojęcie relacji. Twierdzili, że jakości superwenientne lub emergentne pojawiają się wtedy, gdy na bardziej podstawowym poziomie zachodzą odpowiednie warunki i jakości te nie są redukowalne lub redukcyjnie wyjaśnialne w terminach ich warunków bazowych. Uznaje się, że termin superweniencja do współczesnych dyskusji filozoficznych wprowadził R.M. Hare, używając go w The Language of Morals (1952).

Termin superweniencja

Termin superweniencja Słowo superweniencja nie jest tylko terminem filozoficznym i bywa używane w potocznym języku angielskim. Czasownik supervene utworzony jest z łacińskiego super – na, ponad, na, dodatkowy i venire – przychodzić, powracać, przychodzić ponownie. Angielski przymiotnik supervenient, czasownik supervene i rzeczownik supervenience są używane głównie dla określenia konkretnych zdarzeń, które nadchodzą jako coś dodatkowego, nieoczekiwanego, ubocznego lub zachodzą wkrótce po innym zdarzeniu; występują zazwyczaj w kontekstach, w których implikują porządek czasowy. Zdaniem P. Geacha termin superweniencja wszedł do języka filozoficznego w momencie, gdy Robert Grosseteste greckie słowo epiginomenon, użyte przez Arystotelesa w Etyce nikomachejskiej, przetłumaczył na łacińskie supervenire, a następnie D. Ross na angielskie supervenient. Róznych form czasownika suprevenire użył Donatus w tłumaczeniu De Anima Aleksandra z Afrodzyzji w fragmentach, które mówiły o tym, że dusza jest siłą życiową pojawiającą się jako coś dodatkowego względem kombinacji elementów materialnych.

  • Kategorie

  • Portal

    Etyka to patrzenie (relatywistyczne) na pojęcie dobra lub zła polega na przyjęciu, że coś nie jest całościowo dobre lub złe. Może być dobre dla kogoś lub dobre dla czegoś. Już nawet nie chodzi tu o niezgodność sądów w kwestiach moralnych przez różnych ludzi. Ta teoria powszechnie dotyczy, bezpośrednio dobra i zła. Jednak jakbyśmy nie postrzegali etyki będzie ona dla nas zagadką. Każdy z nas bawił się kiedyś w boga osądzając co jest dobre a co złe. Jest to kluczem do stanowienia moralności. gabinetmyslipozytywnej.pl/terapie-view/nerwice/

  • Archiwum

  • Molarność jak wszystkie zjawiska społeczne się zmienia. Według jednak teorii relatywistycznej, nic nie może być złe albo dobre samo w sobie, ale musi być oceniana pod kontem swojego funkcjonowania. W ten sposób powstrzymuje to od ocen nadających wartości obcych praktyk z własnego punktu widzenia. Odrzuca więc ocenie obcej kultury, przez własne wartości. Dlatego można mówić o obiektywizmie w patrzeniu na swoją i obcą kulturę i kwestionowanie w niej etyki.